# Agenci AI czytają sieć i nikt im tego nie ułatwia

> HTML dla ludzi, markdown dla agentów — ten sam tekst, jedno źródło. Pokazuję, jak to zrobić trzema nagłówkami i sprawdzić jednym curl-em.

_13 września 2026 · 2 minuty czytania · tagi: HTTP, agenci AI, bezpieczeństwo, llms.txt_
Agent AI wchodzi na twoją stronę tak samo jak przeglądarka: wysyła żądanie
HTTP i dostaje odpowiedź. Różnica jest w tym, co z nią robi. Przeglądarka
renderuje. Agent musi **wywnioskować**, gdzie w tym HTML-u jest treść.

I tu zaczyna się zabawa, bo większość stron odpowiada mu komunikatem „radź sobie”.

## Problem w jednym zdaniu

Strona dla ludzi ma nawigację, stopkę, baner cookies, trzy skrypty analityczne i
„polecane artykuły”. Strona dla agenta powinna mieć tekst. To nie znaczy, że
trzeba budować dwa serwisy — wystarczy powiedzieć agentowi, że wariant istnieje.

## Trzy nagłówki, które to załatwiają

**Pierwszy: `Vary: Accept`.** Mówi cache'om, że odpowiedź zależy od nagłówka
`Accept`, więc nie wolno im podać wariantu HTML temu, kto prosił o markdown.

**Drugi: `Content-Type: text/markdown`** w wariancie tekstowym. Nie
`text/plain`, nie `application/octet-stream`. Markdown ma własny typ.

**Trzeci: `Link: …; rel="alternate"`.** To ten sam mechanizm, którego używa się
do kanałów RSS — wskazówka „jest inna wersja tego zasobu i tu jest jej adres”.

Razem wygląda to tak:

```http
GET /blog/agenci-ai-czytaja-siec/ HTTP/1.1
Accept: text/markdown
```

```http
HTTP/1.1 200 OK
Content-Type: text/markdown; charset=utf-8
Vary: Accept
Link: </blog/agenci-ai-czytaja-siec.md>; rel="alternate"; type="text/markdown"
X-Robots-Tag: noindex
```

To ostatnie jest celowe. Wariant markdown ma być dostępny, ale nie ma po co
konkurować z HTML-em w indeksie wyszukiwarki. Dla agenta to nie problem — agent
nie czyta indeksu, tylko nagłówki.

## Skąd agent ma wiedzieć, że to istnieje

Dobrą odpowiedzią jest plik, który opisuje blog maszynowo. Nazywa się
`llms.txt` i jest w tym samym miejscu, w którym `robots.txt` był od zawsze:
w katalogu głównym.

![Rysunek ołówkiem: mały robot zaglądający przez bramę do ogrodu, obok tabliczka z adresem llms.txt](/media/img/2026/09/agenci-ai-czytaja-siec/aa8e57a0-post-agent.webp "Mały robot czyta tabliczkę przy bramie — wariant dla maszyn jest zwykle obok tego dla ludzi.")

W moim wydaniu ten plik zawiera:

- jednozdaniowy opis bloga i informację, że autor pisze pod pseudonimem,
- listę najnowszych postów z linkiem HTML **i** linkiem `.md`,
- tabelę „jak pobrać treść”: HTML, `.md`, negocjacja przez `Accept`, pełny dump,
  sitemap,
- sekcję z uwagami — na przykład to, że treść jest edukacyjna i nie jest
  zaproszeniem do testowania niczyich systemów.

Kluczowe: **jeden plik mówi wszystko**. Agent nie musi zgadywać konwencji ani
próbować pięciu URL-i, żeby sprawdzić, który odpowie.

## Sprawdź to w pięć sekund

```bash
# wariant dla ludzi
curl -sI https://barteq.eu/blog/agenci-ai-czytaja-siec/ | grep -i vary

# wariant dla agentów
curl -s -H 'Accept: text/markdown' \
  https://barteq.eu/blog/agenci-ai-czytaja-siec/ | head -5

# bezpośredni adres, bez negocjacji
curl -sI https://barteq.eu/blog/agenci-ai-czytaja-siec.md | grep -i content-type

# manifest
curl -s https://barteq.eu/llms.txt | head -20
```

Cztery komendy i wiesz, czy strona jest czytelna dla maszyny. Jeśli trzecia
zwraca HTML, to znaczy, że ktoś uznał, że to niepotrzebne.

## Jedno źródło, dwa opakowania

Łatwo tu o błąd: trzymać HTML w bazie i konwertować go do markdownu „w locie”.
Wtedy masz dwa generatory i dwa różne teksty — ten sam problem, który mają
wszystkie systemy tłumaczące treść tam i z powrotem.

Moje podejście jest odwrotne: markdown jest źródłem, HTML jest **pochodną**,
renderowaną raz przy publikacji. Wariant `.md` to dokładnie ten sam tekst, który
poszedł do HTML-a, zapisany bajt w bajt. Nie ma czego rozjeżdżać, bo nie ma
drugiego generatora.

## Po co to komu

Bo agent, który nie musi parsować HTML-a, robi trzy rzeczy lepiej:

1. **Cytuje dokładniej** — nie gubi fragmentu, bo nawigacja wypadła w środku akapitu.
2. **Kosztuje mniej** — mniej tokenów na to samo.
3. **Rzadziej się myli** — mniej „nie wiem, który to był akapit”.

A dla autora jest jeszcze jedna korzyść: jak napiszesz wariant maszynowy raz,
to przestajesz się zastanawiać, co zobaczy wyszukiwarka, a co robot. Oba widzą
to samo, tylko w innym opakowaniu.


---

Źródło: https://barteq.eu/blog/agenci-ai-czytaja-siec/ · wariant markdown: https://barteq.eu/blog/agenci-ai-czytaja-siec.md